های!های!نازی

همیشه گفته ای که می آیم!

ومن برایت لحظه ها را شمرده ام

کی؟

مگر ازانقلاب تا آزادی چه قدر راه است؟

                                  

 

برج میلاد پشت مه می ماند

چیتگر زرد می شد

لاله

    می سوخت

اوین برف می بارید

اگر پاییز می شد

تکه ای نان

برای تو

تکه ای نان

برای من

امابرای هردومان هرگز

برای میثم عزیز وغمهای زیبایش

  جهان چشم های من وتو

                   غمگین است

  به اندازه اسپانیا

  به اندازه ی همدان

  و شعر همیشه از سرو رویت می بارد

                               هاح هوهی هاح

                               منتو غمتوغمجهان

                              هیهاریهای بیتوییسخت

                              هاهاهاها هوتهوتههوتهوته

            تمام این شعر را ترامادل می گوید

            ومن که هوشیار تر از همه ام ترا

          .

         .

         .

          ما به نقطه ی صفر رسیده ایم

                   حرکت در مسیر رودها

                   تلاش بیهوده ایست

                  بر خلاف جهت این باد

                 چشم هایت را بنواز

                 کفش هایت را بپوش

                        دستم را بگیر

می خواهم با تو به اسپانیا برگردم

دلم برای غم های جهان...

مرا با چشمهايت به اسپانيا

به اسپانيا ببر....

فرقی نمی کند........

فرقی نمی کند

تو یا...

تو یا دیگری

آهای فرشته های آبی شعرهایم

فقط نگذارید

این شعر خالی از شما باشد

درخت ها که بیفتند

جنگل تمام می شود.

روزهای شما.............

    روزهای شما مثل من

    شرجی ترین هوای خزر را

                                می رقصد

    و من که در حوالی چشم هایتان

                        سو سو می زنم

    با باد زمین خورده ی شعرتان

                خاموش می شوم

   شما رقص در شالیزارتان بگیریدو

                                       آفتاب

                                       اینجا

                                      در شهر غمگین من

                                      جا پای بوسه های شما را

                                                         خواهد سوزاند

بی نشانی

سلام!

چشمتان،چشمتان خشخاش می کارد؟

گوشتان،گوشتان خمپاره می چیند؟

گرمی لبهایتان رقص می گیرد روی لیوان های سرد؟

ذکر این روزهای شما

                          باران است؟

وابر در کوچه ی غمگینتان

                          دوره گردی می کند؟

آروزی هوای شرجیتان

                     چند درجه؟

برف هایی که پارو نکردید

                     چند بام؟

سایه ی برجی بر میدان آزادی شما

                                            افتاده ؟

وبزرگترین مسیر فتحتان

                              چند کیلومتر؟

قطاری از ذهن شما با پنجره های پر از چشم

                              هر روز با بار هاوائی رد می شود؟

  ومردی با گلایلی حتی

                             بوسه هایتان را می دزدد؟

.

.

.

تمام بی ادبی های این جهان را

به گردوخاک دیوار کوتاهتان

                    ببخشید خانم

این مرد این نامه را برای خودش نوشت

شما دچار بی نشانی شده اید

وهیچ وقت نامه ای زنگ شما را

نخواهد زد..........

u....f....

دهانم را می بندم

تمام حرف های جهان

در دلم سکته می کنند

جهان زنی است

                پیر

                   با ابعادی نا متقارن

for hossein rezaee

هوای آلوده ی چشم هایت امروز

                         تهران است

ودارد مرا به سرفه می اندازد

تحمل اسفندهای سرد همدان

گرمی اردی بهشت سنگین تهران

و...های ... های ...دارد جهنم می شود

اردی بهشت ها

عاشق می شوم

وگل سنجد که می ریزد

از تو بی خبرم

آخرین بهشت

دوشنبه...

سه شنبه...

میان این همه روز

    چرا جمعه نه!؟

می شود جمعه هم تمام طبل های جهان را

با چشم های تو نواخت

ترانه ای گرم از کنده ی لب های تو

تمام جهنم را می سوزاند

وعشق مرگ کبوتری غمگین است

با پنجه های خونین کودک همسایه

.

.

.

 راحت بگذار تمام سکوت را

بگذار که جهان

همیشه از من و تو راضی باشد

وآن کبوتر تنها

هیچ وقت درعزلت آسمان نمیرد

.

.

.

دست هایت

دست هایت

این آخرین بهشت ممکن من است

          می خواهم قایقی باشم و

                   دریای تو را بشکافم.

نام شعرهای من

هلیا!

تو با آن چشمهای ارمنی ات

    در کوهستان آنتالیای من

         نسل کشی شده ای

                             واین :

                                پایان جهان من و توست.

کولی ها هم هوا به هوا

باهم فرق دارند

در اسپانیاگیتارمی زنند

در سرزمین من

                 خودفروشی می کنند.

پدر!

من وتواز یک تباریم

پدری از خاک و

پسری ازگندم.

 

برای نماز

رو به جنوب می ایستم و

برای روزه

سمت آفریقا درازمی کشم.

برای آخرین انسان

عشق:

تصویری از دلتنگی هاست

وچشمان سیاه تو :

                     قلمموئی شکسته.

مادر!

زندگی مرا دوباره بنویس

می خواهم پسری باشم

           دورمیدان هگمتانه

         که کفش های تو را واکس می زند. 

نمی توانم

          ازتودست بردارم

        شبیه زخمی شده ای که:

                                        خون ریزی اش قطع نمی شود.

پدر

ازاين به بعد

مي تواني به فکرکشتن من باشي

چراکه تو هيچ وقت

پسرت را نشناخته اي 

اردی بهشت

بادهای موسمی غربی

همدان

دلگیری تبریزیها

واین خیابان بوعلی که به همه چیز می رساند آدم را

به بوعلی

به عارف قزوینی

وقرارساعت هشت شب

که پروانه ای پرنمی زندو

شاخه ای مریم کنارپیاده رو

خشک می شود.

 

تنهایی اردیبهشت را کسی نمی­فهمد

 

تمام هفته­هایش را باد موسمی همدان

 

پر کرده است

 

و روزهای سردش یادگار تقویم ورق خورده 

 

اسفند است.

 

 

 

گریه کن

 

گریه کردیم با هم

 

بخند

 

تو به من خندیدی

 

و من برای تو گریه کردم

 

 

 

 

 

پس از این باران بزرگ

 

و این کشتی که حالا به گل نشسته است

 

شاید از یک جفت انسان

 

من و تو مانده باشیم

 

 

که دنیا را مثل لانه­ی کبوتری

 

به گه کشیدیم.

 

 

 

کرگدنی درون من راه می­رود

 

و عشق تو مثل گلادیاتور

 

قلبم را بیمه کرده است

 

هلیا دختر شب­های بارانی بندر

 

نمی­گویم معشوق من

 

چرا که عشق از چشم­هایم بیرون زده

 

و دو تمساح سرگردان

 

در ساحل خاموش عمان

 

دنبال ردپای تو می­گردند.

 

 

 

 

به خون عرق­های گرمش

 

دو چاقو ساخت

 

یکی که سیب را بین ما قسمت کرد

 

و دیگری که گلویت را برید

 

 

 

این انار ترک خورده­ی پاییز ساوه

 

عمرش به تهران که نمی­رسد

 

مگر همین جا توی همین حوض کوچک

 

لب­های تو را نقاشی کند

 

پاییز سردی شده است

 

من و این حیاط خلوت وحش بدون تو

 

بدجور به سروکولم می­پرد

 

می­خواهم از تنهایی خودم

 

اناری را گاز بزنم

 

با همان ترک و ...

 

من هم که به تهران نمی­رسم

 

مثل انار ترک خورده­ام

 

و اتوبوس نارنجی از جلوی چشم­هایم می­پرد و 

 

توداری به تهران می­رسی

 

تمام بلیط­های این دنیا زرد شده­اند 

 

نمی­توانم هیچ اتوبوسی را برای تو

 

سوار شوم

 

می­خواهم همین جا ترک ترک

 

تا بهار زیربرگ­های این درخت/ بخوابم

 

بدون تو هم خوابم می­برد.

 

 

جای موهایت

 

درخت اگر می­روئید

 

حالا هزار پرنده­ی عاشق

 

از سفر به جنوب باز می­ماند

 

 

 

اول غروب سه شنبه

 

7/12/85

 

خورشید ته کشیده­ی زمستانی

 

بی­اعتبار مثل تو و حرف­هایت

 

 

اسفندها که خورشید نباشد

 

سردم نمی­شود

 

مثل وقتی که تو نباشی

 

 

 

مثل تو است این شب بیمار

 

در دوره­ی زنانگی­اش

 

بی­حوصله

 

و بدون اینکه من را بخواهد

 

توی آغوشم دراز می­کشد

 

شب سردی است

 

مرداد این شب سرد

 

دردهای کهنه­ای از پدر پیر

 

ورق خواهد زد.

 

سیگار را روشن می­کنم پشت این دیوار

 

دودش را ها می­کنم برای آسمان

 

تا مباد سردش شود

 

...

 

شن­های این رودخانه را

 

کسی لگد نمی­کند

 

مگر تو که دنبال سایه­ات

 

آرامش آب را بر هم می­زنی

 

رودخانه­ها که پل صراط ندارند

 

هر کسی از راه برسد

 

در آب می­افتد

 

پل صراط هم اگر داشتند

 

 تو باز مسیر آب را

 

به سمت سایه­ات عوض می­کردی.

 

کولی

روی سیم­های این گیتار

 

از لورکا چیزی نوشته­اند

 

روی سیم­های این گیتار

 

شاید با چخماق آتشی زده­اند

 

حالا گوشم که بدهکار این حرف­ها نیست

 

فقط زیر و بم این گام­ها

 

تکانم می­دهد

 

من هم آواره­ام

 

آواره

 

چنان که ازهندها و ایران و جهان

 

گذشته­ام

 

تا اسپانیای وجودم را در مرز چشم­های دختری

 

دختری به نام اشکیلا

 

با دهانی پر از اسفند سرد همدان

 

آواز کنم.